Paloma Klisys desenvolve o seu labor como poeta a partir dunha escrita que articula rigor formal, escoita atenta do cotián e apertura ao imprevisto, situando a linguaxe como un campo de experimentación crítica e sensorial.

​

A súa produción literaria inscríbese nun territorio expandido da poesía contemporánea, no que o texto entra en diálogo coa performance, a oralidade e as artes visuais, sen quedar restrinxido a formatos fixos.

​

Autora dos libros (Des) Ensaios no Imprevisto, publicado pola Editora Córrego, e Qualquer coisa entre um cigarro e um lugar que não existe, lanzado inicialmente pola editorial O Autor na Raça e posteriormente polo selo Edições Maloqueiristas, entre outros, Paloma constrúe obras compostas por poemas e microcrónicas que exploran distintos réximes de intensidade da linguaxe.

​

En (Des) Ensaios no Imprevisto, a escrita incorpora imaxes de traballos visuais realizados pola artista ao longo da súa traxectoria, reforzando a dimensión híbrida e transdisciplinar da súa práctica poética.

​

A súa poesía transita con fluidez entre referencias da poesía concreta, estruturas breves próximas ao haiku, textos de maior extensión e microcrónicas que observan, con precisión e ironía, a condición humana. Humor, crítica social e lirismo conviven nunha escrita que tensiona o cotián, abrindo espazo tanto para lecturas críticas dos impactos da xeopolítica global como para a dimensión sensible e enigmática da existencia.

​

Súmase a isto un romanticismo deliberadamente lúdico e desprazado, que opera como estratexia de fricción entre afecto e crítica. A experiencia colectiva ocupa tamén un lugar central na súa formación poética. Na primeira década dos anos 2000, Paloma integrou o colectivo Poesia Maloqueirista, participando en accións colectivas.

​

Destaca así mesmo o seu percorrido en performances en solitario, que consolidou unha relación directa co espazo público e con públicos diversos, elemento que permanece como unha marca estrutural da súa escrita.

​

Na actualidade, a súa produción poética, ademais de materializarse en publicacións impresas, preséntase con frecuencia en diálogo con outros procesos creativos, incluíndo performances en solitario e accións híbridas que amplían a circulación do texto máis alá do libro.

​

A poesía, na súa práctica, non se pecha na páxina: opera como un dispositivo vivo, capaz de reinscribirse en diferentes contextos e de activar relacións entre linguaxe, corpo e presenza.